Η θυσία των αγγέλων

Από την Ιφιγένεια (30-4-2003)


Διαβάτη που διαβαίνεις απ τα Τέμπη
και θαμπωμένος μένεις
από του δειλινού την μαγευτική τη ρέμβη,
στάσου και ξεκουράσου λίγο εκεί
και άναψε στην μνήμη τους ένα κερί.

Δεν είναι άσκοπο, δεν είναι περιττό
γιατί στον τόπο αυτό,
ξεψύχησαν 21 άγγελοι, στης νιότης τον ανθό,
με τρόπο φοβερό.

Λίγες κουβέντες, μια προσευχή,
μα πάνω από όλα πες μια ευχή,
ποτέ ξανά να μην γενεί
Θεέ μου μια φρίκη
σαν κι' αυτή!

Δώσε μια υπόσχεση πίσω σαν κοιτάς,
πως θα προσεχείς σαν οδηγάς,
πως την ζωή θα σέβεσαι και θα τιμάς,
πως τους αγγέλους που χάθηκαν,
δεν θα ξεχνάς!

Φίλε οδηγέ μπορείς και συ
υπόσχεση να δώσεις ,
πως άθελα σου δεν θα σκοτώσεις
άλλους αγγέλους στην γη αυτή.

Έχεις και συ ευθύνη βαριά
για όλα τούτα τα κακά
και για το αίμα που χύθηκε
στην κάθε γης την άκρη
και για το κάθε δάκρυ.

Για κάθε μάνας το παιδί
που χάθηκε στου δρόμου την άκρη αυτή,
διαβάτη κάνε μια προσευχή
και όρκο μεγάλο δώσε.

Μην λησμονήσεις, μην ξεχαστείς
σε άλλου δρόμου κάποια στροφή
και σπείρεις και συ καταστροφή,
αγγέλων αφαιρέσεις την ζωή.

Είκοσι ένας άγγελοι ζητούν
δικαίωση να βρουν,
στην λήθη να μην ξεχαστούν
και από τον τάφο τους ακόμη
να ακουστούν!

Το μήνυμα τους λιτό και απλό
σε σένα' ναι διαβάτη,
μην ξεχαστείς σαν οδηγείς
και το τιμόνι σου καλά να το κρατείς,
τους νόμους πάντα να τηρείς
και τον Θεό μην βλασφημείς
σαν την ζωή των άλλων εσύ, στερείς!

Ας γίνει η θυσία τους παράδειγμα τρανό,
ποτέ ξανά στην άσφαλτο
έγκλημα σαν κι αυτό!
Να μην χυθεί άλλο αίμα πια καυτό,
ανώφελα και αναίτια
χωρίς σκοπό.

Όσοι τιμούν την μνήμη τους
μην το ξεχνάν αυτό!

Είκοσι ένας άγγελοι ζητούν
και από όλους εμάς απαιτούν
να είναι αυτή η θυσία,
η τελευταία άδικη αιματοχυσία.
Μόνο τότε θα δικαιωθούν
και ανάπαυση στον ουρανό θα βρουν!

Φίλε διαβατή, φίλε οδηγέ
σαν προσπερνάς κάνε και συ μια ευχή.
Μια προσευχή,
να είναι η θυσία των αγγέλων
η τελευταία στην γη αυτή!

 

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ο θάνατος ξαναθερίζει στην άσφαλτο…!

Γράφει ο πολίτης, Βάιος Φασούλας

Μετά την τραγωδία στον Αλιάκμονα με το «δολοφόνο» λεωφορείο και τα 15 θύματα στις 22.02.2003, μια άλλη τραγωδία εξελίχθηκε χτες, 13.04.2003 στο 386ο χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης, στα Τέμπη. Ένα άλλο λεωφορείο έδωσε στην άσφαλτο 21 νεκρά παιδιά, μαθητές, και πάνω από 30 τραυματίες σφραγίζοντας έτσι με τα μαύρα του πολλά σπίτια ο χάρος της ασφάλτου.

Ξενυχτίσαμε γι’ αυτά τα παιδάκια απόψε και νοερά βρεθήκαμε κοντά στις οικογένειές τους. Στιγμές οδυνηρές και πόνου, που δεν εκφράζονται με λόγια, ζει σήμερα και ο απανταχού ελληνισμός και απ’ αυτή τη θέση στέλνουμε την απεριόριστη συμπάθιά μας, τα θερμά συλλυπητήρια και καλό κουράγιο στις οικογένειες των αδικοχαμένων θυμάτων.

«Ο θάνατος πλέον στην πατρίδα μας από τροχαία, πρωτοστατεί και μας έγινε πολύ γνωστός τόσο που ακούμε για μια τραγωδία και λέμε μακριά από τα σπίτια μας και φτύνουμε στα κόρφια μας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτές οι επιδράσεις για τους απλούς ανθρώπους είναι πολύ περιορισμένες και το οποιοδήποτε δράμα συνανθρώπων μας μάς πονά αλλά και μας ενοχλεί, μας προβληματίζει και μας τρομάζει…» Αυτά γράφαμε στις 22.02.2003 και τα επαναλαμβάνομαι και σήμερα.

Στο τροχαίο δυστύχημα της 13ης Απρίλη του 2003 στα Τέμπη και το βαρύ πένθος που σκέπασε την Ημαθία, οι δολοφόνοι που εμπλέκονται είναι, δυστυχώς, πολλοί. Πρώτοι έρχονται οι οδηγοί και ακολουθεί ο κρατικός μηχανισμός. Πάντα, σε περιπτώσεις όπως κι αυτή των Τεμπών, τα πρώτα που θα ακούσουμε είναι η ενεργοποίηση της κρατική μηχανής…! κάτι που στην Ευρώπη δεν γίνεται διότι θεωρείται αυτονόητο. Για την Ελλάδα, που ζει καμιά εκατοστή χρόνια πίσω και μας την παρουσιάζουν «ισχυρή» και με «πρόοδο», η άμεση παρουσίαση των διάφορων υπηρεσιών, όπως τροχαία και σωστικά συνεργεία,(δεν αμφισβητούμε τις προσπάθειες των σωστικών συνεργείων) αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί και διάφοροι διοικητές, αρχίζουν τις μεγαλόστομες δηλώσεις, κάποιων βραχνιάζει και η φωνή, κάποιων άλλων πέφτουν και κροκοδειλίσια δάκρυα, αλλά το έγκλημα στην άσφαλτο συνεχίζεται. Αυτό έγινε και τώρα: προβολή στα αυτονόητα λες και οι Έλληνες Πολίτες είναι αλλήθωροι. Έλεος!

Δεν θα αναφερθούμε στα αίτια του εν λόγω δυστυχήματος, αλλά στην προκειμένη περίπτωση θα επισημάνουμε μόνο τρία πράγματα: τα λεωφορεία, τα φορτηγά-νταλίκες, είτε Δ. Χ. είτε Ι. Χ. που αποτελούν δημόσιο κίνδυνο και την τροχαία. Ένα μόνο παράδειγμα: Οι οδηγοί των λεωφορείων στα δρομολόγια χρησιμοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα σαλιαρίζοντας, ενώ οδηγούν!! Κατά καιρούς έχουμε ζήσει τέτοιες εγκληματικές καταστάσεις μάλιστα σε λεωφορεία υπεραστικά που θεωρούν τους επιβάτες με πρόβατα που πάνε για σφαγή. Εδώ μπαίνει αυτομάτως ο παράγοντας, τροχαία!!

Οδηγοί φορτηγών-νταλίκες: Σε ό,τι αφορά τα φορτία και την ασφάλειά τους θα μπορούσαμε να γράφουμε μέρες. Δεν υπάρχει ένας οδηγός επιβατικού αυτοκινήτου που να μην κάνει την προσευχή του όταν συναντιέται με μια νταλίκα ή όταν προσπερνάει. Είναι άραγε τυχαίο να υπάρχει τέτοιος τρόμος; Στην ηπειρωτική Ελλάδα και στην επαρχία αυτός ο τρόμος κυριαρχεί ιδιαίτερα, όταν φορτωμένα φορτηγά πορεύονται σαν ανάπηρα. Κι εδώ ο παράγοντας τροχαία είναι ανύπαρκτος.

Τροχαία: εδώ θέλει μεγάλη κουβέντα. Δεν υποτιμούμε το έργο τους και στις φιλότιμες προσπάθειες των περισσοτέρων, αλλά αυτό δε φτάνει. Η τροχαία που όφειλε η παρουσία της να είναι πυκνή και από κάθε άποψη αυστηρή δεν είναι. Παράδειγμα οι έλεγχοι στη Γερμανία δίνουν και παίρνουν όλο το 24ωρο. Καμιά φορά κουράζουν αλλά υπάρχει η κατανόηση των Πολιτών-οδηγών. Στην Ελλάδα η τροχαία έχει επιδοθεί σε πρόστιμα παρκαρισμάτων (κι αυτό μεν απαραίτητο) αλλά η παρουσίαση στο εθνικό δίκτυο δεν είναι η καλλίτερη και στην επαρχία ανύπαρκτη.

Από κει και μετά να βγαίνει η πολιτεία και να αυτοπαρουσιάζεται με τους μηχανισμούς της είναι γελοίο ή αστείο αλλά και προκλητικό, όσο τα θύματα στην άσφαλτο εξακολουθούν όχι να περιορίζονται αλλά να αυξάνονται. Ένα κεφαλοχώρι χάνεται κάθε χρόνο. Κι αυτό λέγεται έ γ κ λ η μ α και βαραίνει πρώτα την μεγαλόστομη κυβέρνηση και μετά τους άλλους (τροχαία, οδηγούς κλπ). Την να τον κάνει η χαροκαμένη μάνα τον παρηγορητικό λόγο οποιουδήποτε;

Δεν είναι του παρόντος, αλλά εν κατακλείδι η πολιτεία γνωρίζει πολύ καλά τις ελλείψεις που έχουν οι κλάδοι της τροχαίας, των σωστικών σωμάτων κλπ. κλπ σε έμψυχο και άψυχο υλικό. Αλλά η πολιτεία δεν γνωρίζει τις ευθύνες της. Σε πολλές περιπτώσεις, αναζητώντας το δέντρο έχασε το δάσος. Στην περίπτωση που συζητάμε, χρησιμοποιεί τα μέσα για άλλους λόγους και εξοπλίζει την αστυνομία για να προστατεύει…τους Πολίτες, αλλά εμείς πιστεύουμε ότι προστατεύει τα συμφέροντα τα δικά της κι ας πάνε στη μαύρη άσφαλτο άδικα τα αθώα παιδιά μας.

Ε.Ε. - Γερμανία – Απρίλης 14 2003
Web: www.fasoulas.de * e-mail: vaios@fasoulas.de

«Ο Ρήγας ζει στις μέρες μας,

κρίμα ποιος δεν τον βλέπει…

Κρίμα σ’ αυτόν τον Έλληνα

που δεν το αφουγκριέται»

 

 

Ο θάνατος ξαναθερίζει στην άσφαλτο…!

(Επανάληψη δράματος στο Ασπρονέρι)

Γράφει ο Πολίτης, Βάιος Φασούλας

Αφιερώματα από τους ποιητές: Ασπασία Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης Ζαχαρόπουλος

Δε θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε κάτι απ’ όσα γράφαμε στις 14.04.2003. Μάλιστα όταν πρόκειται για μια επανάληψη δράματος. όπως αυτή στο Α-σπρονέρι, χτες, στις 27.09.2004. Επαναφέρουμε λοιπόν το θλιβερό σχόλιό μας και κατα-θέτουμε τον πόνο ψυχής στις Τρικαλινές οικογένειες απ΄ όπου κατάγεται και ο γράφο-ντας. Γράφαμε λοιπόν:
«Μετά την τραγωδία στον Αλιάκμονα με το «δολοφόνο» λεωφορείο και τα 15 θύ-ματα στις 22.02.2003, μια άλλη τραγωδία εξελίχθηκε χτες, 13.04.2003 στο 386ο χιλιόμε-τρο της Εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης, στα Τέμπη. Ένα άλλο λεωφορείο έδωσε στην άσφαλτο 21 νεκρά παιδιά, μαθητές, και πάνω από 30 τραυματίες σφραγίζοντας έτσι με τα μαύρα του πολλά σπίτια ο χάρος της ασφάλτου.
Ξενυχτίσαμε γι’ αυτά τα παιδάκια απόψε (και απόψε) και νοερά βρεθήκαμε κοντά στις οικογένειές τους. Στιγμές οδυνηρές και πόνου, που δεν εκφράζονται με λόγια, ζει σήμερα και ο απανταχού ελληνισμός και απ’ αυτή τη θέση στέλνουμε την απεριόριστη συμπάθιά μας, τα θερμά συλλυπητήρια και καλό κουράγιο στις οικογένειες των αδικοχα-μένων θυμάτων.
«Ο θάνατος πλέον στην πατρίδα μας από τροχαία, πρωτοστατεί και μας έγινε πολύ γνωστός τόσο που ακούμε για μια τραγωδία και λέμε μακριά από τα σπίτια μας και φτύ-νουμε στα κόρφια μας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτές οι επιδράσεις για τους απλούς ανθρώπους είναι πολύ περιορισμένες και το οποιοδήποτε δράμα συνανθρώπων μας μάς πονά αλλά και μας ενοχλεί, μας προβληματίζει και μας τρομάζει…»
Αυτά γράφαμε στις 22.02.2003 και τα επαναλάβαμε και με το τροχαίο δυστύχημα της 13ης Απρίλη του 2003 στα Τέμπη και το βαρύ πένθος που σκέπασε την Ημαθία, επι-σημαίνοντας πως οι δολοφόνοι που εμπλέκονται είναι, δυστυχώς, πολλοί. Πρώτοι έρχο-νται οι οδηγοί και ακολουθεί ο κρατικός μηχανισμός. Πάντα, σε περιπτώσεις όπως κι αυ-τή στο Ασπρονέρι, τα πρώτα που ακούσαμε ήταν η ενεργοποίηση της κρατική μηχανής…! κάτι που στην Ευρώπη δεν γίνεται διότι θεωρείται αυτονόητο. Για την Ελλάδα, που ζει καμιά εκατοστή χρόνια πίσω και μας την παρουσιάζουν «ισχυρή» και με «πρόοδο», η άμεση παρουσίαση των διάφορων υπηρεσιών, όπως τροχαία και σωστικά συνεργεία,(δεν αμφισβητούμε τις προσπάθειες των σωστικών συνεργείων) αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί και διάφοροι διοικητές, αρχίζουν τις μεγαλόστομες δηλώσεις, κάποιων βραχνιάζει και η φωνή, κάποιων άλλων πέφτουν και κροκοδειλίσια δάκρυα, αλλά το έγκλημα στην ά-σφαλτο συνεχίζεται. Αυτό έγινε και τώρα: προβολή στα αυτονόητα λες και οι Έλληνες Πολίτες είναι αλλήθωροι. Έλεος!
Δεν θα αναφερθούμε στα αίτια του εν λόγω δυστυχήματος, αλλά στην προκειμένη περίπτωση θα επισημάνουμε μόνο τρία πράγματα: τα λεωφορεία, τα φορτηγά-νταλίκες, είτε Δ. Χ. είτε Ι. Χ. που αποτελούν δημόσιο κίνδυνο και την τροχαία. Ένα μόνο παρά-δειγμα: Οι οδηγοί των λεωφορείων στα δρομολόγια χρησιμοποιούν τα κινητά τους τηλέ-φωνα σαλιαρίζοντας, ενώ οδηγούν!! Κατά καιρούς έχουμε ζήσει τέτοιες εγκληματικές κα-ταστάσεις, μάλιστα σε λεωφορεία υπεραστικά που θεωρούν τους επιβάτες σαν πρόβατα που πάνε για σφαγή. Εδώ μπαίνει αυτομάτως ο παράγοντας, τροχαία!!
Οδηγοί φορτηγών-νταλίκες: Σε ό,τι αφορά τα φορτία και την ασφάλειά τους θα μπορούσαμε να γράφουμε μέρες. Δεν υπάρχει ένας οδηγός επιβατικού αυτοκινήτου που να μην κάνει την προσευχή του όταν συναντιέται με μια νταλίκα ή όταν προσπερνάει. Εί-ναι άραγε τυχαίο να υπάρχει τέτοιος τρόμος; Στην ηπειρωτική Ελλάδα και στην επαρχία αυτός ο τρόμος κυριαρχεί ιδιαίτερα, όταν φορτωμένα φορτηγά πορεύονται σαν ανάπηρα. Κι εδώ ο παράγοντας τροχαία είναι ανύπαρκτος.
Τροχαία: εδώ θέλει μεγάλη κουβέντα. Δεν υποτιμούμε το έργο τους και στις φιλό-τιμες προσπάθειες των περισσοτέρων, αλλά αυτό δε φτάνει. Η τροχαία, που όφειλε η πα-ρουσία της να είναι πυκνή και από κάθε άποψη αυστηρή, δεν είναι. Παράδειγμα οι έλεγ-χοι στη Γερμανία δίνουν και παίρνουν όλο το 24ωρο. Καμιά φορά κουράζουν αλλά υπάρ-χει η κατανόηση των Πολιτών-οδηγών. Στην Ελλάδα η τροχαία έχει επιδοθεί σε πρόστιμα παρκαρισμάτων (κι αυτό μεν απαραίτητο) αλλά η παρουσίαση στο εθνικό δίκτυο δεν εί-ναι η καλλίτερη και στην επαρχία ανύπαρκτη.
Από κει και μετά να βγαίνει η πολιτεία και να αυτοπαρουσιάζεται με τους μηχανι-σμούς της είναι γελοίο ή αστείο αλλά και προκλητικό, όσο τα θύματα στην άσφαλτο εξα-κολουθούν όχι να περιορίζονται αλλά να αυξάνονται. Η παρουσία του δολοφόνου της ασφάλτου στο Ασπρονέρι αποτελεί μια από κάθε άποψη εγκληματική επιβεβαίωση. Ένα κεφαλοχώρι χάνεται κάθε χρόνο. Κι αυτό λέγεται έ γ κ λ η μ α και βαραίνει πρώτα τις μεγαλόστομες κυβερνήσεις και μετά τους άλλους (τροχαία, οδηγούς κλπ). Την να τον κάνει η χαροκαμένη μάνα τον παρηγορητικό λόγο οποιουδήποτε όπως και την αυριανή αργία των σχολείων στη μνήμη των επτά δεκαεφτάχρονων μαθητών;
Κλείνοντας το σχόλιό μας, στη μνήμη των παιδιών μας, ας μας επιτραπεί να παρα-θέσουμε δυο αφιερώσεις εκλεκτών ποιητών:

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ω παιδάκια μου καημένα / αθώες μου ψυχές,
σας είχε η μοίρα στα γραμμένα / και οι δικές σας φύγανε ζωές.

Ποια αχτίδα του ήλιου / τώρα θα σας φθάσει,
η μάνα που θρηνεί / καντήλι στο εικονοστάσι.

Το τελευταίο τραγούδι / θα είναι για σας,
και μοιρολόγι θα ανατείλει / στα πέτρινα τα χείλη.

Και η ζωή θα ’ναι χωρίς χάρη / της μάνας νεκρή αγκαλιά,
τ' ουρανού χρυσό λυχνάρι / και ένα δάκρυ στην καρδιά.

Πέτρινος θα είναι ο τάφος / με αληθινό Σταυρό,
και καντήλι θα αργοσβήνει / μες στο δικός σας τον ανθό.

Ήταν λουλούδι η άνοιξη / δεν πρόλαβε να ’ρθει,
και ο χειμώνας την επήρε / εχάθη από τη γη.

Αθήνα 27.09.2004, Ασπασία Παπακωνσταντίνου aspapapakon@yahoo.gr

* * *
Θρήνος!
Δευτέρα 27/9/04
Σήμερα μαύρος ο ουρανός… μια μαύρη μέρα είναι.
Σήμερα εφτά παιδάκια χάθηκαν, βάφτηκε η γη με αίμα.
Για εκδρομή ξεκίνησαν, για την παραολυμπιάδα
Να παν, να δουν, να συμπαρασταθούν, και να γυρίσουν πίσω.
Μα ο χάρος τα δίχτυα του έστηνε, στη στροφή στο «Ασπρονέρι»
Εκεί που ο κόσμος προσκυνά και πίνει τ’ αγιονέρι.
Εκεί έσυρε τη σπάθα του… κι αυλάκια το αίμα χάμω…
Εφτά φορές, εφτά άδολες ψυχές… Χίλιες κραυγές! Μανούλα!
Και τα αυλάκια κύλησαν και έφτασαν ως τη θάλασσα
και απλώθηκαν σε κύκλους
για να θυμίζουν τον προορισμό
για να μας λεν πού πήγαιναν και δε γύρισαν πίσω.

Τιμή σε όσους άδικα χάθηκαν.
Τιμή στους τραυματίες.
Κι ευχή να μην θρηνήσουμε ξανά.

Με σεβασμό
Δημήτρης Ζαχαρόπουλος, Άγιος Κωνσταντίνος.


Ε.Ε. - Γερμανία – Σεπτέμβρης 28 2004
Web: www.fasoulas.de * e-mail: vaios@fasoulas.de

 

 

Εφτά άγγελοι!!

Εφτά μάνες κλαίνε και θρηνούν

Εφτά μαυροφορεμένες,

Για εφτά μονάκριβα που χάθηκαν,

ψυχές χαροκαμένες.

Φτάνουν οι θρήνοι αψηλά,

στον ουρανό σκαλώνουν,

στάζει εφτά δάκρια ο ουρανός,

τα σύννεφα ματώνουν.

Κι πλάση σείεται με μιας, βογκάει πονεμένα,

τρίζει με πάταγο ο ντουνιάς,

εφτά μονάκριβα κορμιά, παν αδικοχαμένα.

Εφτά μάνες κλαίνε ξέπνοα,

στέρεψε πια το δάκρυ

κι ο χάρος αυτόπτης μάρτυρας,

στέκεται σε μιαν άκρη.

Κρύα πνοή, εφτά οι σωροί…

κι αυτός μετανιωμένος,

άλυσος ειν’ με τη ζωή,

=κατάρες= στολισμένος.

Αφιέρωμα…

Στις εφτά χαροκαμένες μάνες,

και στις ψυχούλες που άδικα χάθηκαν

στο Ασπρονέρι Αγίου Κωνσταντίνου.

Με σεβασμό

Δημήτρης Ζαχαρόπουλος.

sifounikos@yahoo.gr

Ανάθεμα στους παράφρονες δολοφόνους,

που παίρνουν ένα τιμόνι στα χέρια τους και…

Όποιον πάρει ο χάρος!


 

Κεντρική ΣελίδαΜήνυμα ΔημάρχωνΜήνυμα Νομάρχη
Δημοσιεύσεις Η πολιτεία Ποιήματα - Επιστολές
Οι καθηγητές Οι συμμαθητέςΟι τραυματίες
Για τους γονείς ΕθελοντέςΑνάψτε ένα κερί
Δείτε τις ευχές Μία προσευχήΕκδηλώσεις
Επικοινωνία

Στείλτε ένα email σε φίλο σας για αυτήν την σελίδα


  News in English


Σχεδιασμός και Ανάπτυξη: Σάκης Πολύζος
Καλλιτεχνική επιμέλεια, κείμενα: Ιφιγένεια Καλφοπούλου