Εγώ ειμί η ανάσταση και η ζωή
Κατ' Ιωάννη ια' 25-26

 

ΜΗΝΥΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΒΕΡΟΙΑΣ
ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝΑ

Με βαθειά οδύνη, προσευχή και περισυλλογή προσπαθούμε ακόμη να
συνειδητοποοιήσουμε την τραγωδία που έπληξε την τοπική μας κοινωνία.

Είθε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύει στην αγκαλιά Του τις αθώες παιδικές ψυχές που κάλεσε και να παρηγορεί όλες τις οικογένειες και όλους τους φίλους, συμμαθητές και καθηγητές τους.

Βέροια
10-5-2003

 

 

ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

Όταν οι λέξεις χάνονται μέσα στους λυγμούς, όταν το βλέμμα μας κοιτάει στο κενό ανήμπορο να δεχθεί την τρομακτική πραγματικότητα, όταν οι αισθήσεις μας νεκρώνονται από τον αφόρητο πόνο και την οδύνη, όταν νοιώθουμε πως τίποτε πια δεν υπάρχει να μας ανακουφίσει, να μας παρηγορήσει, από την θλίψη και τον σπαραγμό, είναι εκείνη η ώρα που ένα παιδί φεύγει και πετάει στον ουρανό. Είναι η ώρα που ένα παιδί γίνεται Άγγελος και φεύγει για πάντα.

Είναι ο νους του ανθρώπου που δεν κατανοεί και δεν μπορεί να αποδεχθεί την σκοπιμότητα και την σημασία μιας τέτοιας μεγάλης απώλειας, μιας τέτοιας μεγάλης θυσίας!

Κανείς μας δεν μπορεί να βρει τα λόγια εκείνα που έχουν την δύναμη να επουλώσουν αυτές τις πληγές που αν και αόρατες συνέχεια αιμορραγούν! Καμία αγκαλιά, κανένα χάδι, κανένας λόγος καμία παρηγοριά δεν είναι αρκετή .Η ξαφνική, η απρόσμενη απώλεια ενός παιδιού χαράζει τον νου και την καρδιά κάθε γονιού για πάντα. Η ψυχή σκλαβώνεται και στοιχειώνει!

Η χαρά και επιθυμία για την ζωή χάνεται την ώρα που σταμάτησε για πάντα ο χρόνος, την ώρα που δέχθηκαν το τραγικό μαντάτο..

Οι τραγικοί γονείς, σκιές που υπάρχουν στον χρόνο και στον χώρο απλά γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Κενό ψυχής, απελπισία, ατέλειωτα γιατί χωρίς απάντηση, βουβός πόνος και οδύνη παρασύρει τους ανθρώπους που έχασαν το παιδί τους να βυθιστούν στο πένθος και στην παραίτηση από την δική τους ζωή!

Και όμως υπάρχει για τους ανθρώπους αυτούς και ανακούφιση και ελπίδα!

Είναι η δική μας αληθινή αγάπη και ανθρωπιά. Η ειλικρινής μας ανθρώπινη προσέγγιση και συμπαράσταση. Το ειλικρινές μας ενδιαφέρον. Μπορεί να είναι ένα χάδι η ακόμη ένα βλέμμα συμπόνιας, ένα εγκάρδιο χαμόγελο, μια θερμή καλημέρα, οτιδήποτε μπορεί να τους κάνει να νοιώσουν ότι είμαστε δίπλα τους, ότι συμπονούμε και συμπάσχουμε μαζί τους.

Μπορεί να είναι μια φιλική κουβέντα , μια βοήθεια σε κάποιο πρόβλημα τους.

Ο δικός μας χρόνος που θα διαθέσουμε να τον περάσουμε μαζί τους.

Σαν πραγματικά τους αδέλφια, σαν δικοί τους άνθρωποι.

Ο καθένας μας μπορεί να προσφέρει, ο καθένας μας μπορεί να τους βοηθήσει, με τον τρόπο του. Αρκεί να θέλει ! Σε τέτοιες περιπτώσεις όλοι δοκιμαζόμαστε. Όχι μόνο οι τραγικοί γονείς!

Όλοι έχουμε και πρέπει να καταθέσουμε τον μικρό η μεγάλο μας οβολό στην ψυχική ανακούφιση και συμπαράσταση αυτών που έμειναν πίσω να θρηνούν.

Η αγάπη μας είναι η πιο σημαντική βοήθεια που μπορούμε να δώσουμε σε αυτούς τους τραγικούς γονείς μέχρι να μπορέσουν να σταθούν και πάλι στα πόδια τους.

Αυτό δεν είναι που θα ήθελαν και τα ίδια τα παιδία; Αυτό δεν είναι αυτό που θα μας έλεγαν αν μπορούσαν; Να αγαπάμε τους γονείς τους και να είμαστε δίπλα τους, κοντά τους! Όπως ήταν αυτά τα παιδιά όταν ζούσαν μαζί τους.

Όσοι είμαστε αληθινοί χριστιανοί και πιστεύουμε πραγματικά στον μόνο και αληθινό Θεό ας ενώσουμε την προσευχή μας, όλοι μαζί, για όλες τις οικογένειες που έπληξε αυτή η Εθνική τραγωδία. Όλοι εμείς που πιστεύουμε στο Θεό και στην δύναμη της προσευχής ας παρακαλέσουμε τον Θεό να δώσει δύναμη, κουράγιο και ελπίδα στους γονείς των παιδιών αυτών που χάθηκαν.

Ας προσευχηθούμε όλοι, παρ' όλο που γνωρίζουμε πως για πολύ καιρό ανακούφιση και παρηγοριά θα είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση.

Ας προσευχηθούμε το χέρι του Θεού να τους κρατήσει σφικτά και πατρικά σε αυτά τα δύσβατα μονοπάτια της θλίψης και του πόνου .

Ας προσευχηθούμε να βρουν, με κάποιο τρόπο, την εσωτερική δύναμη που ούτε και οι ίδιοι πιστεύουν πως έχουν, και να κρατηθούν από αυτή.

Ας προσευχηθούμε όλοι ώστε οι δύστυχοι γονείς να βρουν την γαλήνη και την ηρεμία της ψυχής τους και την δύναμη να αντέξουν την μεγάλη αυτή δοκιμασία.

Η πίστη στον Θεό, η προσευχή μας, η αγάπη του Θεού και η δική μας, είναι η γαλήνη και η ανακούφισή τους.

Ας μην γυρίσει κανείς την πλάτη σε αυτή την τραγωδία, λέγοντας έτσι απλά πως ένας μόνος δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Ίσως μόνο ένας να μην μπορεί, όμως όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να κάνουμε πολλά.

Μπορεί να ακούγεται πικρό και άδικο αλλά η θυσία αυτών των παιδιών δεν πήγε ολότελα χαμένη. Η Πανελλήνια κατακραυγή και αναστάτωση που προκάλεσε ο άδικος χαμός τους ίσως να έγινε η αφορμή σε αυτόν τον τόπο να αλλάξουν πολλά!

Ακόμη και η απόφαση της Πολιτείας να υλοποίηση την κατασκευή τούνελ στα Τέμπη την δεδομένη στιγμή να είναι αποτέλεσμα της θυσίας των αγγέλων! Ίσως αυτή η άδικη θυσία να μην πάει τελικά χαμένη και να ξεχαστεί όπως πολλές άλλες.

Ένα τεράστιο έργο ξεκινάει τώρα που χάθηκαν τόσες αθώες ψυχές. Σαν αποτέλεσμα της γενικής κατακραυγής και του Πανελλήνιου αναθέματος.

Γιατί στην Ελλάδα από της Άρτας το γεφύρι μέχρι την Ολυμπιάδα του 2004 αν δεν στοιχειώσει άνθρωπος έργα υποδομής δεν γίνονται!!

Γιατί στην Ελλάδα ακόμη και σε περίοδο ειρήνης αν δεν υπάρξουν τραγωδίες δεν βρίσκονται λύσεις. Και ας έλεγε ο καημένος Ο Ιπποκράτης 2000 χρόνια πριν, « αεί προλαμβάνειν η θεραπεύειν».

Κουράγιο λοιπόν στους γονείς και δύναμη .

Όλες οι προσευχές οι ευχές και οι σκέψεις, όλων μας, θα είναι πάντα μαζί σας.

Οι έφηβοι όλης της Ελλάδας και οι γονείς τους σας μεταφέρουν από την σελίδα αυτή τα πιο ειλικρινή τους συλλυπητήρια, την αγάπη τους και την συμπαράστασή τους.

Και μια διαβεβαίωση πως σεις, Αγγελούδια της Ημαθίας δεν θα ξεχαστείτε ποτέ.

Αιώνια θα είναι στην ψυχή και στην καρδιά μας η μνήμη σας.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα ζείτε στο μυαλό, στην ψυχή στην καρδιά μας!

 

Κεντρική ΣελίδαΜήνυμα ΔημάρχωνΜήνυμα Νομάρχη
Δημοσιεύσεις Η πολιτεία Ποιήματα - Επιστολές
Οι καθηγητές Οι συμμαθητέςΟι τραυματίες
Για τους γονείς ΕθελοντέςΑνάψτε ένα κερί
Δείτε τις ευχές Μία προσευχήΕκδηλώσεις
Επικοινωνία

Στείλτε ένα email σε φίλο σας για αυτήν την σελίδα


  News in English


Σχεδιασμός και Ανάπτυξη: Σάκης Πολύζος
Καλλιτεχνική επιμέλεια, κείμενα: Ιφιγένεια Καλφοπούλου